วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มจร วิทยาเขตแพร่
วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่ รับบทความตีพิมพ์และเผยแพร่ผลงานทางวิชาการในสาขาที่เกี่ยวกับด้านพุทธศาสตร์ ด้านครุศาสตร์/ศึกษาศาสตร์ และสหวิทยาการด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บทความที่รับตีพิมพ์จะต้องได้รับความเห็นชอบจากกองบรรณาธิการก่อนตีพิมพ์ และผ่านการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิกลั่นกรองบทความ (Peer Review) อย่างน้อย จำนวน 2 ท่าน ที่มีความเชี่ยวชาญในสาขาวิชาที่เกี่ยวข้อง ในลักษณะปกปิดรายชื่อ (Double-blind Peer Review) กำหนดออกเผยแพร่ ปีละ 2 ฉบับ ฉบับที่ 1 มกราคม – มิถุนายน ฉบับที่ 2 กรกฎาคม – ธันวาคม
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่
ทัศนคติของประชาชนที่มีต่อประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง การตรวจและรับคำปรึกษาทางเลือกในการยุติการตั้งครรภ์ ตามมาตรา 305 (5) แห่งประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2564
บทคัดย่อ บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ อายุ และ ศาสนา รายได้ กับทัศนคติของประชาชนที่มีต่อประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง การตรวจและรับคำปรึกษาทางเลือกในการยุติการตั้งครรภ์ ตามมาตรา 305 (5) แห่งประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2564 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการกล่อมเกลาทางสังคมกับทัศนคติของประชาชนที่มีต่อประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง การตรวจและรับคำปรึกษาทางเลือกในการยุติการตั้งครรภ์ ตามมาตรา 305 (5) แห่งประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2564 และ 3)เพื่อเสนอแนะแนวทางการสร้างการยอมรับต่อประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง การตรวจและรับคำปรึกษาทางเลือกในการยุติการตั้งครรภ์ ตามมาตรา 305 (5) แห่งประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2564 ซึ่งเป็นวิจัยเชิงปริมาณ และใช้แบบสอบถาม เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล โดยมีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลคือประชาชนที่อาศัยอยู่ใน อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี อายุ 15 ปีขึ้นไป จำนวน 384 คน สถิติที่ใช้ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการศึกษาพบว่า 1) ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ อายุ อาชีพ ศาสนา แตกต่างกัน มีผลต่อทัศนคติของประชาชนที่มีต่อประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง การตรวจและรับคำปรึกษาทางเลือกในการยุติการตั้งครรภ์ ตามมาตรา 305 (5) แห่งประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2564 แตกต่างกัน ส่วนปัจจัยส่วนบุคคลด้าน รายได้และอาชีพที่แตกต่างกัน มีทัศนคติที่ไม่แตกต่างกัน 2) ปัจจัยการกล่อมเกลาทางสังคม มีความสัมพันธ์กับทัศนคติของประชาชนที่มีต่อประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง การตรวจและรับคำปรึกษาทางเลือกในการยุติการตั้งครรภ์ ตามมาตรา 305 (5) แห่งประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2564 แตกต่างกัน 3) ข้อเสนอแนะจากงานวิจัย ได้แก่ การประกาศใช้กฎหมายควรสร้างความเข้าใจให้กับประชาชนผ่านสื่อต่างๆให้มากที่สุดเพื่อปรับความเข้าใจ และภาครัฐควรแสดงบทบาท กำชับ และแก้ไขปัญหาที่ต้นเหตุก่อนการใช้กฎหมายอย่างเต็มความสามารถ Abstract The objectives of this quantitative study were 1) to compare personal factors: gender, age, occupation, religion, and income with people's attitudes towards the Ministry of Public Health announcement on examining and counseling for terminating pregnancy options according to Section 305 (5) of Criminal Code B.E. 2564; 2) to investigate the relationship between socialization and people's attitude towards the Ministry of Public Health announcement on examining and counseling for terminating pregnancy options; and 3) to present guidelines for creating acceptance for the Ministry of Public Health announcement on examining and counseling for terminating pregnancy options according to Section 305 (5) of the Criminal Code B.E. 2564. The research instrument was questionnaires. The 384 participants consisted of persons, aged 15 years and over, living in Mueang district, Chanthaburi province. The data were analyzed by using frequency, percentage, mean, standard deviation, and Pearson's correlation. The results were as follows : 1) Different personal factors, consisting of gender, age, and religion, affected people's different attitudes towards the announcement of the Ministry of Public Health on examining and counseling for terminating pregnancy options according to Section 305 (5) of the Criminal Code B.E. 2564, while 2 personal factors, different income and occupation, did not influence people's attitude. 2) Factors associated with socialization had a relationship with people's different attitudes towards the announcement of the Ministry of Public Health on examining and counseling for terminating pregnancy options according to Section 305 (5) of the Criminal Code B.E. 2564. 3) Research suggestions were as follows. In terms of the promulgation of laws, individuals could be given the right understanding through various forms of media. Before enacting legislation, the government should focus on and deal with the root causes of problems
Copyright (c) 2025 วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่ https://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0
การศึกษาสภาพปัจจุบัน ความต้องการ และสังเคราะห์ชุดความรู้ในการพัฒนาหลักสูตรประวัติศาสตร์ท้องถิ่นสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษา
บทคัดย่อ บทความวิจัยนี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการวิจัย เรื่อง การพัฒนาหลักสูตรประวัติศาสตร์ท้องถิ่นลุ่มน้ำฝางโดยใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม เพื่อเสริมสร้างพลเมืองท้องถิ่นตื่นรู้ สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสภาพปัจจุบันในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นลุ่มน้ำฝาง 2. ศึกษาความความต้องการในการพัฒนาหลักสูตรประวัติศาสตร์ท้องถิ่นลุ่มน้ำฝาง 3. สังเคราะห์ชุดความรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นลุ่มน้ำฝาง โดยผู้วิจัยใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (PAR) และรวมรวบข้อมูลเชิงคุณภาพจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ (Key Informants) จำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ได้แก่ แบบวิเคราะห์เอกสาร แบบบันทึกภาคสนาม แบบการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง และแบบบันทึกการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์สรุปอุปนัย (Analytic Induction) ร่วมกับการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพปัจจุบันในการพัฒนาหลักสูตรประวัติศาสตร์ท้องถิ่นลุ่มน้ำฝาง มีเนื้อหาประวัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับตำนาน และประวัติศาสตร์กระแสหลัก ซึ่งการสอนประวัติศาสตร์ท้องถิ่นที่ใช้อยู่ไม่สอดคล้องกับสภาพปัจจุบัน นักเรียนมองว่าเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย 2. ความต้องการในการพัฒนาหลักสูตรประวัติศาสตร์ท้องถิ่นลุ่มน้ำฝาง ควรนำเรื่องในท้องถิ่นมาบรรจุในเนื้อหา จัดกิจกรรมให้นักเรียนได้ปฏิบัติ ลงพื้นศึกษาเรียนรู้ร่วมกับคนในชุมชนด้วยเนื้อหาเชิงลึกและสะท้อนความเป็นจริง ปราชญ์ชุมชนต้องการพัฒนาชุมชนให้เป็นศูนย์การเรียนรู้ตลอดชีวิต และเป็นวิทยากรท้องถิ่นได้ 3. การสังเคราะห์ชุดความรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นลุ่มน้ำฝางสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษา จำแนกได้ 3 ยุค 1) ความรู้ในอดีต 2) ความรู้ในปัจจุบัน 3) ความรู้ในอนาคต Abstract This article is a part of the project on local history curriculum development of Fang River Basin using participatory action research (PAR) to enhance active local citizenship for secondary school students. It aimed to 1. investigate current state of curriculum development on Fang local history, 2. study needs for developing curriculum on Fang local history, and 3. synthesize knowledge package on Fang local history for secondary school students. The qualitative data were collected from 15 key informants selected by purposive sampling. The research instruments were document analysis form, field note, semi-structured interview form, and focus group discussion form. The data were analyzed by using analytical induction and content analysis. The results were as follows. 1. The current state of curriculum development on Fang local history consisted of folklore and mainstream history. The current local history education was inconsistent with the social issue, and students found it boring. 2. The needs of developing curriculum on Fang local history could focus on community-based learning by providing students fieldwork activities that included in-depth content reflecting reality. The local scholars needs were developing community to be lifelong learning center and being local lecturers. 3. Knowledge package synthesis on Fang local history for secondary school students was classified into 3 eras: past, current, and future knowledge.
ความสัมพันธ์ของภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษากับขวัญกำลังใจในการปฏิบัติงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1
บทคัดย่อ บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษา 2) เพื่อศึกษาขวัญกำลังใจในการปฏิบัติงานของครู และ 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมกับขวัญกำลังใจในการปฏิบัติงานของครูโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา และ ครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1 ปีการศึกษา 2566 จำนวน 291 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามชนิดมาตราประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วย ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการตัดสินใจของผู้นำ 2) ขวัญกำลังใจในการปฏิบัติงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1 ในภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการกำหนดนโยบายและการบริหารสถานศึกษา และ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษากับขวัญกำลังใจในการปฏิบัติงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1 มีความสัมพันธ์ทางบวก อยู่ในระดับสูง (r=.851) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 Abstract The purposes of this research were 1) to study the ethical leadership of school administrators 2) to investigate teachers’ morale on work performance, and 3) to study the relationship between ethical leadership and teachers’ morale on work performance in schools under jurisdiction of Phitsanulok Primary Educational Service Area Office 1. The 291 participants consisted of school administrators and teachers under jurisdiction of Phitsanulok Primary Educational Service Area Office 1 in academic year 2023. The research tool was 5 point Likert scale questionnaire. The data was analyzed using mean, standard deviation, and Pearson’s correlation coefficient. The results were as follows: 1) The overall ethical leadership of school administrators were perceived at the highest level. In particular, leader decision-making was perceived the highest level. 2) The overall teachers’ morale on work performance under jurisdiction of Phitsanulok Primary Educational Service Area Office 1 was at the highest level. In particular, policy setting and school administration was at the highest level. 3) The relationship between ethical leadership of school administrators and teachers’ morale on work performance under jurisdiction of Phitsanulok Primary Educational Service Area Office 1 was high positive correlation (r=.851**) at a significant level of 0.01.
การพัฒนาคู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียนสำหรับครูผู้สอนการศึกษาพิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแพร่ เขต 1
บทคัดย่อ บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาคู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน และเพื่อศึกษาผลการใช้คู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน กลุ่มตัวอย่าง เป็นครูผู้สอนการศึกษาพิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแพร่ เขต 1 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 28 คน ใช้วิธีเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) จากโรงเรียนที่สนใจที่สมัครเข้าร่วมโครงการ ซึ่งการวิจัยครั้งนี้ ดำเนินการ 3 ระยะ ระยะที่ 1 การสร้างและพัฒนาคู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน (ปีการศึกษา 2566) ระยะที่ 2 การทดลองใช้และการพัฒนาคู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน (ปีการศึกษา 2567) ระยะที่ 3 การขยายผลการใช้คู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน (ปีการศึกษา 2567) โดยนำกระบวนการนิเทศการศึกษามาปรับใช้ 6 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นที่ 1 การศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหา ความต้องการและกำหนดจุดพัฒนา ขั้นที่ 2 การวางแผนการพัฒนา/การวางแผนการนิเทศ ขั้นที่ 3 การสร้างสื่อและเครื่องมือนิเทศ ขั้นที่ 4 การปฏิบัติการนิเทศ ขั้นที่ 5 การติดตามประเมินผล และขั้นที่ 6 การสรุปรายงานและเผยแพร่ผลงาน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) คู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน 2) แบบทดสอบการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน 3) แบบสอบถามความคิดเห็นต่อคู่มือ 4) แบบประเมินคุณภาพรายงานวิจัยในชั้นเรียน และ 5) แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าที (t-test) และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) และพรรณาความ ผลการวิจัยพบว่า คู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน มีประสิทธิภาพ E1/E2 = 84.96/84.76 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ประสิทธิภาพ E1/E2 = 80/80 ที่กำหนดไว้ ความรู้ด้านการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน หลังได้รับการนิเทศและใช้คู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียนของครูผู้สอนการศึกษาพิเศษ สูงกว่าก่อนได้รับการนิเทศและใช้คู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 รายงานการวิจัยในชั้นเรียนของครูผู้สอนการศึกษาพิเศษ ที่ได้รับการนิเทศและใช้คู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียน โดยรวมในระดับดีมาก ความพึงพอใจของครูผู้สอนการศึกษาพิเศษที่มีต่อการใช้คู่มือการเขียนรายงานการวิจัยในชั้นเรียนโดยรวมในระดับมากที่สุด Abstract The objectives of this study were to develop a classroom research report writing manual and to examine its results. The 28 participants, selected by purposive sampling method, were special education teachers from schools under the jurisdiction of Phrae Primary Educational Service Area Office, Area 1 in the academic year 2024. This research was conducted in 3 phases: Phase 1: creation and development of classroom research report writing manual (academic year 2023); Phase 2: testing and development (academic year 2024); and Phase 3: extension of findings (academic year 2024). The educational supervision processes were employed in 6 steps: Step 1: studying the current condition, problems, and needs, and determining development points; Step 2: planning supervision; Step 3: creating media and supervisory tools; Step 4: operational supervision; Step 5: monitoring and evaluation; and Step 6: summarizing and reporting results. The research instruments consisted of a classroom research report writing manual, a test, a questionnaire for opinions on the manual, a classroom research report evaluation form, and a satisfaction questionnaire. Quantitative data were analyzed using percentages, means, standard deviations, and t-tests while qualitative data were analyzed using content and descriptive analyzes. The findings showed that the efficiency of the developed manual was 84.96/84.76, which was higher than 80/80 standardized criteria. After receiving supervision and using the developed manual, participants' post-test scores in writing classroom research were significantly higher than the pre-test scores at a significant level of 0.01. Overall, classroom research reports of special education teachers after supervision and using the developed manual were at an excellent level. Their satisfaction with the use of the developed manual was at the highest level.
กระบวนการจัดทำแผนแม่บทเพื่อการปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนา วัดพระธาตุแช่แห้ง พระอารามหลวง จังหวัดน่าน
บทคัดย่อ บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาแผนแม่บทกับหลักการปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนาตามมติมหาเถรสมาคม 2) เพื่อศึกษาแผนแม่บทเดิมของวัดพระธาตุแช่แห้ง พระอารามหลวง จังหวัดน่าน และ 3) เพื่อศึกษากระบวนการจัดทำแผนแม่บทกับหลักการปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนาของวัดพระธาตุแช่แห้ง พระอารามหลวง จังหวัดน่าน เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 25 รูป/คน ผลการวิจัยพบว่า การจัดทำแผนแม่บททางพระพุทธศาสนา ดำเนินตามพันธกิจคณะสงฆ์ คือ 1) ด้านการปกครอง 2) ด้านศาสนศึกษา 3) ด้านศึกษาสงเคราะห์ 4) ด้านเผยแพร่ 5) ด้านสาธารณูปการ 6) ด้านสาธารณสงเคราะห์ มีบทบาทโดยตรงต่อการปฏิรูป 4 ด้าน คือ 1) สร้างความมั่นคงด้านพระพุทธศาสตร์ 2) ยกระดับกระบวนการบริหารจัดการภายใน 3) พัฒนาองค์กร แห่งการเรียนรู้เชิงพุทธ และ 4) มีทรัพยากรเพียงพอในการขับเคลื่อนกิจการพระพุทธศาสนา แผนแม่บทเดิมของวัดพระธาตุแช่แห้ง พระอารามหลวง จังหวัดน่าน มีการจัดทำและถือปฏิบัติแผนปฏิบัติงานมาเป็นระยะเวลากว่า 10 ปี ผ่านการวิเคราะห์ วิพากษ์ วิจารณ์ จากผู้ทรงคุณวุฒิจากหลายฝ่าย ประกอบด้วย 1) ส่งเสริมการจัดการศึกษาทางด้านพระพุทธศาสนา 2) ส่งเสริมศาสนทายาท 3) รักษาอนุรักษ์ฟื้นฟูศิลปวัฒนธรรมอันดีงาม 4) รักษาอนุรักษ์ฟื้นฟูจัดสรรพื้นที่ให้เหมาะสมต่อการเป็นวัดอันเป็นศาสน-สถานที่สำคัญปรับปรุงสภาพภูมิทัศน์ภายในเขตโบราณสถานและศาสนสถาน กระบวนการจัดทำแผนแม่บทกับหลักการปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนาของวัดพระธาตุแช่แห้ง พระอารามหลวง จังหวัดน่าน มี 4 กระบวนการ ได้แก่ 1) ประชุมเพื่อทบทวนแผนแม่บทเดิมของวัด 2) มีการแบ่งกลุ่มทำ SWOT Analysis มีการวิเคราะห์จุดเด่น และจุดด้อยของแผนแม่บทเดิม 3) ระดมความร่วมมือจากภาคีเครือข่ายและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องแต่ละฝ่าย 4) จัดทำแผนแม่บทใหม่ เพื่อพัฒนาให้ทันกับการเปลี่ยนแปลงไปตามกระแสโลกาภิวัฒน์ โดยให้ความสำคัญและมุ่งเน้นกับการพัฒนาด้านต่าง ๆ ให้สอดคล้องกับหลักการปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนาทั้ง 6 ด้าน Abstract This qualitative study aimed to 1) study the master plan and the principles of Buddhist affairs reform according to the resolution of the Sangha Supreme Council, 2) study previous master plan of Wat Phra That Chae Haeng Phra Alam Loung, Nan province, and 3) investigate the process of creating a master plan and the principles of reforming Buddhist affairs at Wat Phra That Chae Haeng Phra Alam Loung, Nan province. The data were collected from 25 key informants through interviews. The findings were as follows: The formulation of the Buddhist master plan in terms of Buddhist affairs consisting of 1) administration, 2) religious education, 3) educational welfare, 4) dissemination, 5) public utilities, and 6) public welfare played vital roles in 4 aspects of Buddhist reform: 1) creating Buddhist stability, 2) upgrading the internal management process, 3) developing Buddhist learning organizations, and 4) having sufficient resources to drive Buddhist affairs. The original master plan of Wat Phra That Chae Haeng has been developed and implemented more than 10 years based on expert analysis and criticism. It consists of 1) promoting Buddhist education, 2) promoting religious heirs, 3) preserving and restoring valuable arts and culture, and 4) preserving, restoring, and allocating areas suitable for being important Buddhist temples and improving ancient and religious sites. The 4 processes of formulating the master plan of Wat Phra That Chae Haeng Phra Alam Loung, Nan province were 1) meeting to review the previous master plan; 2) dividing groups to conduct SWOT analysis; 3) cooperating with network partners and relevant parties; 4) formulating the new master plan to meet globalization changes by focusing on various development in accordance with 6 principles of Buddhist affairs reform.
การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานบูรณาการการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน เพื่อพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้บูรณาการการประกอบการของครูและคุณลักษณะการประกอบการของผู้เรียน โรงเรียนเทศบาล 1 (พะเยาประชานุกุล)
บทคัดย่อ บทความวิจัยฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสำรวจสภาพปัจจุบัน ปัญหา และความต้องการของผู้บริหารและครูเกี่ยวกับการพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานบูรณาการการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน (School-based Management integrated with Entrepreneurship Education into Local Enterprise : SBM-ELE Model) 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานบูรณาการการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน (School-based Management integrated with Entrepreneurship Education into Local Enterprise : SBM-ELE Model) เพื่อพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้บูรณาการการประกอบการของครูและคุณลักษณะการประกอบการของผู้เรียน 3) ศึกษาผลสัมฤทธิ์การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานบูรณาการการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน (School-based Management integrated with Entrepreneurship Education into Local Enterprise: SBM-ELE Model) เพื่อพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้บูรณาการการประกอบการของครูและคุณลักษณะการประกอบการของผู้เรียน โรงเรียนเทศบาล 1 (พะเยาประชานุกูล) กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดเทศบาลเมืองพะเยา จำนวน 10 คน และครูผู้สอน จำนวน 25 คน เครื่องมือการวิจัย ได้แก่ แบบสนทนากลุ่ม และแบบสอบถาม จำนวน 2 ชุด แบบปะเมิน จำนวน 6 ชุด วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์การสนทนากลุ่ม โดยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) ผลการศึกษาวิจัย พบว่า 1. สภาพปัจจุบัน ปัญหา และความต้องการของผู้บริหารและครูเกี่ยวกับการพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานบูรณาการการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน ปัจจุบัน โรงเรียนเทศบาล 1 (พะเยาประชานุกูล) มีการบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน มีหลักสูตรบูรณาการการจัดการศึกษาเพื่อการประกอบการ ในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 ในการบริหารจัดการประสบปัญหา คือ 1) ปัญหาด้านการบริหารจัดการ 2) ปัญหาด้านครูและบุคลากรทางการศึกษา 3) ปัญหาด้านผู้เรียน 4) ปัญหาด้านชุมชน ดังนั้นจึงมีความต้องการ การจัดการศึกษาเพื่อการประกอบการที่เหมาะสม ครู บุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญ สื่อนวัตกรรมที่ตอบสนองต่อการเรียนรู้ การประสานความร่วมมือเครือข่ายองค์กรภายนอก งบประมาณด้านการจัดการเรียนการสอน และการสร้างความพร้อมและความตระหนักของทุกภาคส่วน 2. การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานบูรณาการการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน (School-based Management integrated with Entrepreneurship Education into Local Enterprise: SBM-ELE Model) เพื่อพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้บูรณาการการประกอบการของครูและคุณลักษณะการประกอบการของผู้เรียน โรงเรียนเทศบาล 1 (พะเยาประชานุกูล) ประกอบด้วย หลักการกระจายอำนาจ หลักการ มีส่วนร่วม หลักการบริหารตนเอง หลักการคืนอำนาจจัดการศึกษาให้ประชาชน หลักการตรวจสอบและถ่วงดุล โปร่งใส รับผิดชอบ และหลักการมีภาวะผู้นำที่เกื้อหนุน โดยมีการกำหนดแผนพัฒนาการศึกษาและทิศทางการจัดการศึกษา ปรับปรุงหลักสูตร บูรณาการจัดการเรียนรู้ และแผนการจัดการเรียนรู้สู่ผู้เรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 โดยผ่านการจัดทำโครงการ โครงการการพัฒนาระบบการบริหารจัดการโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานเพื่อพัฒนาการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน โครงการนิเทศภายในเพื่อพัฒนาการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน และโครงการส่งเสริมศักยภาพผู้เรียนสู่การเป็นผู้ประกอบการ 3. ผลสัมฤทธิ์การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานบูรณาการการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน (School-based Management integrated with Entrepreneurship Education into Local Enterprise: SBM-ELE Model) เพื่อพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้บูรณาการการประกอบการของครูและคุณลักษณะการประกอบการของผู้เรียน โรงเรียนเทศบาล 1 (พะเยาประชานุกูล) 3.1 ความพึงพอใจของครูที่มีต่อระบบการบริหารจัดการโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน และการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน โดยภาพรวม มีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก 3.2 ความสอดคล้อง เชื่อมโยงและเหมาะสม ของหลักสูตรส่งเสริมคุณลักษณะความเป็นผู้ประกอบการของผู้เรียน โดยภาพรวม มีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก 3.3 ความสอดคล้อง เชื่อมโยงและเหมาะสม ของแผนการจัดการ เรียนรู้ที่บูรณาการการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน โดยภาพรวม มีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก 3.4 คุณภาพของการนิเทศภายในเพื่อพัฒนาการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน โดยภาพรวม มีความคิดเห็นอยู่ในระดับมากที่สุด 3.5 คุณภาพของการจัดการเรียนรู้บูรณาการการประกอบการของครู โดยภาพรวม มีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก 3.6 คุณภาพของผู้เรียนที่มีคุณลักษณะจากการศึกษาเพื่อการประกอบการสู่วิสาหกิจชุมชน โดยภาพรวม มีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก Abstract This study aimed to 1. explore current conditions, problems, and needs of administrators and teachers regarding developing school-based management model as an integrated foundation for entrepreneurship education into local enterprise; 2. develop an educational institution administration model through a school-based integrated foundation with entrepreneurs into local enterprises to enhance integrated learning skills for teachers and entrepreneurial attributes in students; and 3. investigate achievement of the developed model. The participants consisted of 10 school administrators under Phayao Municipality and 25 teachers. Research tools were focus group discussion forms, questionnaires, and assessment forms. The data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, and content analysis. The results were as follows: 1. Municipality School 1 (Phayao Prachanukul) used school-based management (SBM) as school administration. There was an integrated curriculum for entrepreneurship education and teaching in grades 4–6. There were 4 problems concerning school administration: 1. management problems, 2. teachers and educational personnel problems, 3. student problems, and 4. community problems. Therefore, providing appropriate entrepreneurial education, having skillful teachers and school personnel, providing innovative media responding to learning management, cooperating with external organization networks, providing budgets for learning management, and creating readiness and awareness of all sectors are essential. 2. The development of school-based administration integrated with entrepreneurship into local enterprises (SBM-ELE Model) to develop learning management skills integrating teachers and entrepreneurial attributes of students in Municipality School 1 (Phayao Prachanukul) consisted of the principles of decentralization, participation, self-management, civilian empowerment in education management, monitoring and balancing, transparency and accountability, and supportive leadership. The educational development plan and educational management direction were determined. The curriculum was improved and integrated into lesson plans for grades 4-6 students. Many projects were implemented, such as the development of school-based administration integrated with entrepreneurship into local enterprises, internal supervision for developing entrepreneurship, and enhancement of student entrepreneurs. 3. The achievement of developing a school-based management system integrated with entrepreneurs into local enterprises (SBM-ELE Model) to enhance integrated learning skills for teachers and student entrepreneurial attributes at Municipality School 1 (Phayao Prachanukul) was as follows: 3.1 Teachers' satisfaction overall was at a high level. 3.2 Curriculum consistency, connectivity, and appropriateness overall were at a high level. 3.3 Lesson plan consistency, connectivity, and appropriate overall were at a high level. 3.4 Quality of internal supervision for developing entrepreneurship overall was at the highest level. 3.5 Quality of teachers’ learning management by integrating entrepreneurship overall was at a high level. 3.6 The quality of the students with entrepreneurship attributes overall was at the highest level.
การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมคุณภาพการให้บริการประชาชน ของสำนักงานอัยการจังหวัดน่าน
บทคัดย่อ บทความวิจัยฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการให้บริการประชาชนของสำนักงานอัยการจังหวัดน่าน 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักสังคหวัตถุธรรมกับการให้บริการประชาชนของสำนักงานอัยการจังหวัดน่าน 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการให้บริการประชาชนของสำนักงานอัยการจังหวัดน่าน เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Method) ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ และการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้แบบสอบถามเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 186 ชุด วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมสำเร็จรูปทางสังคมศาสตร์ การวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 รูปหรือคน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับการให้บริการประชาชนของสำนักงานอัยการจังหวัดน่าน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (= 4.66) เมื่อจำแนกเป็นรายด้านเรียงลำดับตามค่าเฉลี่ย ด้านการให้บริการอย่างก้าวหน้า รองลงมา คือ ด้านการให้บริการอย่างต่อเนื่อง ด้านการให้บริการอย่างทันต่อเวลา ด้านการให้บริการอย่างเสมอภาค และสุดท้ายด้านการให้บริการอย่างเพียงพอ ส่วนระดับความคิดเห็นต่อหลักสังคหวัตถุ 4 ในการให้บริการประชาชนของสำนักงานอัยการจังหวัดน่าน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (= 64) ทุกด้าน 2. ความสัมพันธ์ระหว่างหลักสังคหวัตถุ 4 กับคุณภาพการให้บริการประชาชนของสำนักงานอัยการจังหวัดน่าน โดยภาพรวม มีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับค่อนข้างสูง (R=.722) จากการทดสอบสมมติฐาน พบว่า หลักสังคหวัตถุ 4 มีความสัมพันธ์กับคุณภาพ การให้บริการประชาชน มีความสัมพันธ์เชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 จึงยอมรับสมมติฐาน 3. แนวทางการพัฒนาคุณภาพการให้บริการประชาชนของสำนักงานอัยการจังหวัดน่าน พบว่า 1) การให้บริการด้วยความซื่อสัตย์สุจริต การบริการที่ดีอย่างเป็นมิตรได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน ตามลำดับขั้นตอนครบถ้วน 2) การให้บริการด้วยความพร้อม ตรงต่อเวลา รวดเร็ว มีการจัดลำดับการให้บริการ ตามขั้นตอน การให้บริการด้วยความถูกต้อง รอบคอบตามระเบียบกฎหมาย 3) บุคลากรมีความพร้อมและความรู้ ในการให้บริการเพียงพอกับผู้มาขอรับบริการ มีความพร้อมของวัสดุอุปกรณ์อย่างเพียงพอ ครบถ้วน ทันสมัย 4) การให้บริการที่เป็นไปอย่าง สม่ำเสมอต่อเนื่อง ด้วยความเต็มใจ เอาใจใส่ทุกขั้นตอน โดยยึดประโยชน์ของผู้รับบริการเป็นหลัก 5) การพัฒนาระบบการให้บริการให้ทันต่อความก้าวหน้าของเทคโนโลยี เพื่อลดขั้นตอนการปฏิบัติงาน ลดเวลาในการขอรับบริการ ใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า เปิดรับฟังความคิดเห็นเพื่อนำมาปรับปรุงการปฏิบัติงาน Abstract This mixed-methods study aimed to 1) investigate the public service level of the Office of Nan Public Prosecution, 2) examine the relationship between Sangahavatthu 4 and public service of the Nan Public Prosecution, and 3) propose guidelines for public service of the Office of Nan Public Prosecution. The quantitative data were collected from 186 participants using questionnaires. They were analyzed by using social science software. The qualitative data were gathered from 10 key informants by using in-depth interviews. They were analyzed by using content analysis. The findings were as follows: 1. Public service level of the Office of Nan Public Prosecution overall was at the highest level (= 4.66). In particular, advanced service was at the highest level followed by continuous service, timely service, consistent service, and sufficient service. The satisfaction level towards Sangahavatthu 4 in public service of the Office of Nan Public Prosecution overall was at the highest level (= 4.64). 2. The relationship between Sangahavatthu 4 and the quality of public service of the Office of Nan Public Prosecution overall was high positive correlation (R=.722). According to the hypothesis testing, the relationship between Sangahavatthu 4 and the quality of public service of the Office of Nan Public Prosecution was high correlation at a significant level of 0.01; the hypothesis was accepted. 3. Guidelines for improving the quality of the Office of Nan Public Prosecution were: 1) providing service with honesty, friendliness, and equality throughout every process; 2) providing service promptly, punctually, and efficiently based on service order and accuracy according to legal regulations; 3) staff readiness in providing adequate service to service recipients, including sufficient and up-to-date equipment and materials; 4) providing continuous and heartfelt service which focuses on service recipient's benefit; and 5) developing service systems to keep up with technological advancements to reduce procedural steps and service time, utilizing resources effectively, and accepting feedback for continuous improvement in service practices.
คุณภาพการให้บริการประชาชนตามหลักสังคหวัตถุธรรม ของเทศบาลตำบลนาน้อย อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน
บทคัดย่อ บทความวิจัยฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อคุณภาพการให้บริการประชาชนของเทศบาลตำบลนาน้อย อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน 2. เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักสังคหวัตถุธรรมกับคุณภาพการให้บริการประชาชนของเทศบาลตำบลนาน้อย อำเภอนาน้จังหวัดน่าน 3. แนวทางการพัฒนาคุณภาพการให้บริการประชาชนตามหลักสังคหวัตถุธรรมของเทศบาลตำบลนาน้อย อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน เป็นการวิจัยแบบผสานวิธีระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ และการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้แบบสอบถามเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 287 ชุด วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมสำเร็จรูปทางสังคมศาสตร์ การวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 9 รูปหรือคน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1. คุณภาพการให้บริการประชาชนตามหลักสังคหวัตถุธรรมของเทศบาลตำบลนาน้อย อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน อยู่ในระดับมาก ทุกด้าน ส่วนระดับความคิดเห็นต่อหลักสังคหวัตถุ 4 ในการให้บริการประชาชนของเทศบาลตำบลนาน้อย อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน 2. ความสัมพันธ์ระหว่างหลักสังคหวัตถุ 4 กับคุณภาพการให้บริการประชาชนของเทศบาลตำบลนาน้อย อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน โดยภาพรวม มีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับค่อนข้างสูงมาก (R=.908**) จากการทดสอบสมมติฐาน พบว่า หลักสังคหวัตถุ 4 มีความสัมพันธ์กับคุณภาพการให้บริการประชาชน มีความสัมพันธ์เชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 จึงยอมรับสมมติฐานงานวิจัย 3. แนวทางการพัฒนาคุณภาพการให้บริการประชาชนตามหลักสังคหวัตถุธรรมของเทศบาลตำบลนาน้อย อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน พบว่า 1) ให้บริการ กับผู้มารับบริการทุกคน ฉันท์พี่น้อง ไม่แบ่งชนชั้น ไม่แบ่งฐานะ โดยใช้มาตรฐาน แบบฟอร์มเดียวกัน ปฏิบัติตามลำดับขั้นตอนเหมือนกัน ให้บริการด้วยความเท่าเทียมกัน โดยไม่มีสิทธิพิเศษใดๆ ในมาตรฐานอันเดียวกัน 2) การให้บริการด้วยความพร้อม มีการวางแผนงานการปฏิบัติงานให้ถูกต้อง กระชับ รวดเร็ว ตรงต่อเวลา มีการจัดลำดับการให้บริการ ตามลำดับขั้นตอน การให้บริการด้วยความถูกต้อง รอบคอบตามระเบียบของทางราชการ 3) บุคลากรมีความพร้อมและความรู้ ในการให้บริการเพียงพอกับผู้มาขอรับบริการ มีความพร้อมของวัสดุอุปกรณ์อย่างเพียงพอ ครบถ้วน ทันสมัย พร้อมให้บริการด้วยความสะดวก รวดเร็ว เกิดความพึงพอใจกับผู้รับบริการ 4) การให้บริการที่เป็นไปอย่าง สม่ำเสมอต่อเนื่อง เพื่อทำให้ผู้ที่เข้ารับบริการพึงพอใจในระดับที่ดีไม่มีการปล่อยปะละเลยในการแก้ไขปัญหาให้กับผู้มาขอรับบริการ เพื่อให้การทำงาน บรรลุผลสำเร็จ ด้วยความเต็มใจ พัฒนาปรับปรุงการให้บริการให้รวดเร็วและถูกต้องที่สุด มีการติดตาม ประชาสัมพันธ์แจ้งข่าวสารที่เป็นประโยชน์ให้กับผู้รับบริการอย่างสม่ำเสมอ 5) การพัฒนาระบบการให้บริการให้ทันต่อความก้าวหน้า นำเอาเทคโนโลยีมาช่วยในการให้บริการประชาชน เพื่อลดขั้นตอนการปฏิบัติงาน ลดเวลาในการขอรับบริการ ใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่าและประหยัด และให้เกิดประโยชน์สูงสุด ไม่ใช้แบบสิ้นเปลือง Abstract The purposes of this mixed-methods study were 1. to investigate the public opinion towards the public service quality of Na Noi Municipality, 2. to study the relationship between Sangahavatthu 4 and the public service quality of Na Noi Municipality, and 3. to propose guidelines for improving the public service quality of Na Noi Municipality, Na Noi district, Nan province. The quantitative data were acquired from 287 participants through questionnaires and analyzed using social science software, and the qualitative data were collected from 9 key informants through in-depth interviews and analyzed using content analysis. The results were as follows: 1. Public service quality of Na Noi Municipality integrating Sangahavatthu 4 overall was at a high level. The satisfaction level towards Sangahavatthu 4 on the public service of Na Noi Municipality overall was at a high level. 2. The relationship between Sangahavatthu 4 and the public service quality of Na Noi Municipality was high positive correlation (R=.908**). According to the hypothesis testing, the relationship between Sangahavatthu 4 and the public service quality of Na Noi Municipality was high correlation at a significant level of 0.01; the hypothesis was accepted. 3. Guidelines for improving the public service quality of Na Noi Municipality were: 1) 1) giving service to all individuals, treating everyone equally without advantages, and utilizing the same standards and forms; 2) 2) providing timely service by managing tasks accurately, tightly, and punctually based on procedures and government regulations; 3) staff readiness to provide satisfactory service to service recipients, including sufficient and up-to-date equipment and materials; 4) providing continuous and heartfelt service which focuses on service recipient's benefit including regular monitoring and sharing of helpful information to service recipients; and 5) developing service systems for keeping up with technological changes, reducing service time, and employing resources effectively and efficiently to maximize advantages without wastefulness.
การบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียน โรงเรียนเอกชน อำเภอชนแดนและอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์
บทคัดย่อ บทความนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาขอบข่ายการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียนโรงเรียนเอกชน อำเภอชนแดนและอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ 2) เพื่อพัฒนาการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียนโรงเรียนเอกชนอำเภอชนแดนและอำเภอวิเชียรบุรี 3) เพื่อเปรียบเทียบขอบข่ายการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียนโรงเรียนเอกชน อำเภอชนแดนและอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ ตามความคิดเห็นของผู้บริหาร ครู และบุคลากรจำแนกตามระยะเวลาการปฏิบัติงานและรายได้ จำนวนประชากร 320 คน เครื่องมือ ที่ใช้ ได้แก่แบบสอบถามมาตราส่วนประเมิน 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง IOC ระหว่าง 0.67-1.00 ซึ่งถือว่าแบบสอบถามมีความสอดคล้องเหมาะสม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช่ค่า ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าความถี่ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (One-way ANOVA) หรือการทดสอบเอฟเทส (F-Test) ระหว่างตัวแปรรายได้ และทดสอบทีเทส (T-test ) ระหว่างตัวแปรระยะเวลาการปฏิบัติงาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ขอบข่ายงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียน โรงเรียนเอกชน อำเภอชนแดน และอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ ประกอบด้วย 8 ด้าน คือ 1. การพัฒนาหรือดำเนินการเกี่ยวกับการให้ความเห็นการพัฒนาสาระหลักสูตรท้องถิ่น 2. การวางแผนงานด้านวิชาการ 3. การจัดการเรียนการสอนในสถานศึกษา 4. การพัฒนาหลักสูตรในสถานศึกษา 5. การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ 6. การวัดผลประเมินผลและดำเนินการเทียบโอนผลการเรียน 7. การคัดเลือกหนังสือแบบเรียนเพื่อใช้ในสถานศึกษา และ 8. การพัฒนาและใช้สื่อเทคโนโลยีทางการศึกษา 2) การบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียน โรงเรียนเอกชน อำเภอชนแดน และอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ โดยรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย (μ = 4.08 ),( σ = 0.67 ) เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อ พบว่าการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียน โรงเรียนเอกชน อำเภอชนแดนและอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ เรียงค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อยได้แก่ 1. ด้านการคัดเลือกหนังสือ 2. แบบเรียนเพื่อใช้ในสถานศึกษา 3. ด้านการวัดผล ประเมินผลและดำเนินการเทียบโอนผลการเรียน 4. การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ 5. การพัฒนาหรือดำเนินการเกี่ยวกับการให้ความเห็นการพัฒนาสาระหลักสูตรท้องถิ่น 6. ด้านการพัฒนาและใช้สื่อเทคโนโลยีทางการศึกษา 7. ด้านการพัฒนาหลักสูตรในสถานศึกษา ด้านการจัดการเรียนการสอนในสถานศึกษา 8. ด้านการวางแผนงานด้านวิชาการ 3) ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียน โรงเรียนเอกชน อำเภอชนแดน และอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล ปฏิเสธสมมติฐานที่ตั้งไว้ พบว่า ระยะเวลาในการปฏิบัติงาน มีการบริหารงานที่แตกต่างกัน มีผลต่อการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียน ส่วนรายได้ ที่แตกต่างกัน มีผลต่อการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 1. ผู้บริหารงานวิชาการที่มีระยะเวลาในการปฏิบัติงานต่างกันมีการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียนแตกต่างกัน เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ และเมื่อพิจารณารายด้านก็พบว่ามีความแตกต่างกัน 2. ผู้บริหารงานวิชาการที่มีรายได้ต่างกันมีความคิดเห็นการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียนแตกต่างกันเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ และเมื่อพิจารณารายด้านก็พบว่ามีการบริหารงานแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ .05 (p = 0.001) และ 3) ผลการวิเคราะห์ความแปรปรวนการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์สู่ความเป็นเลิศทางการเรียน โรงเรียนเอกชน อำเภอชนแดน และอำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคลเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ พบว่าการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา แตกต่างกัน และเมื่อจำแนกตามระยะเวลาที่ปฏิบัติงาน และรายได้ Abstract The purposes of this research were 1) to study scope of academic administration for enhancing achievement towards academic excellence in private schools in Chon Daen and Wichian Buri districts, Phetchabun province; 2) to develop academic administration for enhancing achievement towards academic excellence in private schools in Chon Daen and Wichian Buri districts, Phetchabun province; and 3) to compare academic administration scopes for enhancing achievement towards academic excellence in private schools in Chon Daen and Wichian Buri districts, Phetchabun province according to administrator, teacher, and school personnel opinions classified by their length of service and income. The consistent 5-scale rating questionnaire, with an index of item-objective congruence (IOC) consistency index between 0.67-1.00, was used to collect data from 320 population. The data were analyzed using percentage, mean, frequency, and standard deviation. One-way ANOVA and F-Test were used to analyze income variables, while the T-test was used to analyze service length variables. The findings were as follows: 1) Scope of academic administration for enhancing achievement towards academic excellence in private schools in Chon Daen and Wichian Buri districts, Phetchabun province consisted of 8 aspects: 1. developing or taking action in giving opinions on the local curriculum development; 2. academic planning; 3. learning management; 4. curriculum development on teaching and learning in educational institutions; 5. learning process development; 6. measurement, evaluation, and transfer of academic achievement; 7. selection of textbooks used in educational institutions; and 8. development and usage of educational technology. 2) Academic administration for enhancing achievement towards academic excellence in private schools in Chon Daen and Wichian Buri districts, Phetchabun province overall was at a high level (μ = 4.08, σ = 0.67). In particular, arranging item mean scores from highest to lowest were selection of textbooks used in educational institutions; measurement, evaluation, and transfer of academic achievement; learning process development; developing or taking action in giving opinions on the local curriculum development; development and usage of educational technology; curriculum development on teaching and learning in educational institutions; and academic planning. 3) The different service lengths, administrations, and incomes influenced academic administration for enhancing achievement towards academic excellence with a significance level of .05. According to the hypothesis testing, academic administrators with different service lengths had different academic management for enhancing achievement towards academic excellence; the hypothesis was accepted. In particular, each aspect was different. Academic administrators with different incomes had different opinions on academic administration; the hypothesis was accepted. In particular, each aspect was different with a significance level of .05 (p = 0.001). The analysis of variance revealed that academic administration differed, classified by length of service and income.
การบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนเพื่อส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมของโรงเรียนขยายโอกาสในกลุ่มเครือข่ายสถานศึกษาอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง
บทคัดย่อ บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนเพื่อส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษากลุ่มเครือข่ายอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง 2) เพื่อศึกษาการจัดการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมของครูผู้สอนในกลุ่มเครือข่ายอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง เป็นการวิจัยแบบผสมผสานทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดย ประชากร คือ ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 8 คน ครูผู้สอนของกลุ่มเครือข่ายสถานศึกษาเถิน 1 - 4 จำนวน 47 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง และแบบสอบถามบทบาทการจัดการเรียนการสอนและการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ด้านคุณธรรมจริยธรรมของครูผู้สอน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเป็นรายข้อ ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้บริหารสถานศึกษามีระบบในการดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยยึดหลักการบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนตามที่สำนักงานคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานกำหนดไว้ มีการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมจากทางโรงเรียนและจากหน่วยงานภายนอกที่เกี่ยวข้อง โดยผู้บริหารและครูประจำชั้นมีการมีติดต่อประสานงานกับผู้ปกครองและเปิดโอกาสให้มีส่วนร่วมในการดูแลนักเรียนร่วมกันระหว่างโรงเรียนกับผู้ปกครอง และ 2) การจัดการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมของครูผู้สอนในกลุ่มเครือข่ายอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง พบว่าโดยรวม อยู่ในระดับ มากที่สุด เมื่อพิจารณารายด้านเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากสูงที่สุดไปหาต่ำที่สุด พบว่า สูงที่สุด คือ ด้านความสะอาด และด้านที่มีค่าเฉลี่ยของระดับการปฏิบัติ ต่ำที่สุด คือ ด้านการมีน้ำใจ Abstract The purposes of this research were: 1) To study the administration of the student care system to promote morality and ethics among school administrators in the Thoen District Network Group, Lampang Province and 2) To study teaching and learning arrangements to promote morality and ethics of teachers in the Thoen District network, Lampang Province. This research combines both quantitative and qualitative methods. The population that provided information was 8 educational institution administrators, and 47 teachers of the Thoen 1 - 4 educational institution network group. The tools used to collect data were a structured interview form and a questionnaire on the role of teaching and helping students regarding morality and ethics of teachers. The data was analyzed by finding the mean and standard deviation for each item The findings of the research were as follows: 1) Educational institution administrators have a system for student care and assistance based on the principles of student care and support management as specified by the Office of the Basic Education Commission. In addition, the school promotes morality and ethics to students through activities held within the school and activities organized by relevant external agencies, as well as providing opportunities for parents to participate in caring for their students. 2) Organizing teaching and learning to promote morality and ethics of teachers in the network group of Thoen District, Lampang Province, found overall to be at the highest level. Considering each aspect with the highest average is being cleanliness and the lowest average level is being considerate.
การประเมินผลการพัฒนาบุคลากรด้านการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ เพื่อการบริหารงานวิชาการโดยใช้ S-MARI Model ในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดลำปาง
บทคัดย่อ บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษาในจังหวัดลำปาง และ 2) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาบุคลากรด้านการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหารงานวิชาการ และประเมินผลการใช้รูปแบบ S–MARI Model ในการพัฒนาบุคลากรด้านการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหารงานวิชาการ ในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา ในจังหวัดลำปาง โดยศึกษาและเก็บรวบรวมข้อมูลจากประชากร ได้แก่ ผู้บริหารโรงเรียน ผู้ช่วยผู้บริหาร ครูฝ่ายวิชาการ และครูผู้สอนที่ปฏิบัติหน้าที่ในโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา จังหวัดลำปางในปีการศึกษา 2567 จำนวน 65 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลในครั้งนี้ เป็นแบบสอบถามการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา ในจังหวัดลำปาง และแบบสอบถามการประเมินรูปแบบ S–MARI Model ในการพัฒนาบุคลากรด้านทักษะการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหารงานวิชาการ ในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา ในจังหวัดลำปาง ผู้ศึกษาดำเนินการเก็บข้อมูลโดยใช้ Google Form นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ข้อมูล โดยหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย (µ) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (s) ผลการศึกษาสรุปได้ ดังนี้ 1. การศึกษาการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา ในจังหวัดลำปาง ภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหารงานวิชาการทั้ง 4 ด้าน ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ด้านการจัดการเรียนรู้มี รองลงมา คือ ด้านการบริหารหลักสูตร ด้านการวัดผลและประเมินผลการเรียนและงานทะเบียนนักเรียน และด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านการจัดสื่อการเรียนรู้ ตามลำดับ 2. การศึกษาแนวทางการพัฒนาบุคลากรด้านการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหารงานวิชาการ และประเมินผลการใช้รูปแบบ S–MARI Model ในการพัฒนาบุคลากรด้านการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหารงานวิชาการ ในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา ในจังหวัดลำปาง พบว่า ผลการพัฒนาทักษะการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหารงานวิชาการ โดยใช้รูปแบบ S–MARI Model ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก Abstract The purposes of this study were 1) to investigate the information technology usage for academic management and 2) to study strategies for developing personnel in information technology usage for academic management and evaluate the effectiveness of the S-MARI Model in personnel development of Phrapariyatti-dhamma Schools, General Education Department, Lampang province. The data were collected from 65 school administrators, assistant administrators, academic teachers, and instructors in the academic year 2024. The research instruments were a questionnaire on using information technology for academic management in Phrapariyattidhamma Schools and the S-MARI Model evaluation form. The data were collected using Google Forms and analyzed using percentage, mean (µ), and standard deviation (s). The findings were as follows: 1. The overall use of information technology for academic management in Phrapariyatti-dhamma Schools was at a high level. In particular, the item that obtained the highest average score was learning management, followed by curriculum management, student assessment and registration, and learning resource management. 2. In terms of developing personnel's skills in using information technology for academic management and evaluating the S-MARI Model, the development of information technology skills implementing the S-MARI Model overall was at a high level.
การพัฒนารูปแบบการบริหารงานบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่
บทคัดย่อ บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษารูปแบบการบริหารงานบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่ และ 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารงานบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่ เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการศึกษาเชิงเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ซึ่งเป็นผู้บริหารและอาจารย์ผู้สอนในระดับบัณฑิตศึกษาวิทยาเขตแพร่ จำนวน 10 รูป/คน จากนั้นทำการวิเคราะห์และสังเคราะห์ข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการบริหารงานบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่ มีการแบ่งการบริหารเป็น 3 กลุ่มงานที่ครอบคลุมขอบเขตภาระงานของบัณฑิตศึกษา คือ (1) กลุ่มงานวิชาการ วิจัยและมาตรฐานคุณภาพการศึกษา มีขอบข่ายงานตามแผนงานครอบคลุมด้านงานวางแผนด้านการจัดการศึกษา วิเคราะห์และพัฒนาหลักสูตร งานวิจัย และงานมาตรฐานและงานประกันคุณภาพการศึกษา (2) กลุ่มงานบริหาร รับผิดชอบงานเกี่ยวกับงานธุรการงบประมาณ การเงินและบัญชี งานพัสดุ นโยบายและแผนพัฒนา และ (3) กลุ่มงานทะเบียนวัดผลและสารสนเทศ ของบัณฑิตศึกษาวิทยาเขตแพร่ มีการบริหารการดำเนินงานเกี่ยวกับ งานทะเบียนและวัดผล งานปฏิทินการศึกษา และงานห้องสมุดและเทคโนโลยี 2) ผลการพัฒนารูปแบบการบริหารงานบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่ พบว่า ได้รูปแบบการบริหารบัณฑิตศึกษาวิทยาเขตแพร่ โดยมีการจัดทำแผนพัฒนาบัณฑิตศึกษาวิทยาเขตแพร่ และแบ่งการบริหารเพิ่มเติมแบ่งออกเป็น 3 ด้าน คือ (1) ด้านวิชาการ มีขอบข่ายงานเพิ่มเติม คือ งานวางแผนด้านการจัดการศึกษา วิเคราะห์และพัฒนาหลักสูตร การพัฒนาคุณภาพของบัณฑิต การพัฒนาด้านการวิจัย ส่งเสริมพระพุทธศาสนาและบริการวิชาการแก่สังคม งานทะนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม (2) ด้านบุคลากร ผู้วิจัยกำหนดขอบข่ายงานด้านบุคลากร คือ การพัฒนาบุคลากร การพัฒนาอาจารย์ เจ้าหน้าที่สนับสนุน ให้มีความรู้ความสามารถในการปฏิบัติงานให้บรรลุเป้าหมายของสถาบันการศึกษา และ (3) ด้านการบริหาร มีขอบข่ายงานด้านการบริหาร การประสานงาน ส่งเสริม สนับสนุน การอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับการศึกษาทุกรูปแบบของสถาบันการศึกษา Abstract The objectives of this qualitative research were to study and develop a model for Graduate School management of Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Phrae Campus. This study employed documentary research method (DRM). The 10 key informants were administrators and instructors of Graduate School of Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Phrae Campus. The data were collected by using in-depth interviews. Then, they were analyzed and synthesized. The results were as follows: 1) Graduate School management of Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Phrae Campus is divided into 3 work groups, covering the scope of Graduate School’s workload. The first is Academic, Research, and Education Standards Department, which is responsible for educational planning and management, curriculum analysis and development, research, and educational quality assurance. The second is Department of Administration which is in charge of administrative work, budget, finance, accounting, procurement, policy, and development plan. The third is Graduate School's Department of Registration, Measurement, and Informational Technology, responsible for registration, measurement, academic calendar, library, and informational technology. 2) In terms of results of model development, the Graduate School management model was developed by creating Graduate School’s development plan, divided into 3 aspects: (1) academic aspect, which has additional tasks: planning educational management, analyzing and developing curriculum, improving the quality of graduates, enhancing research, promoting Buddhism, providing academic services, and preserving art and culture; (2) personnel aspect, which places importance on human resource development, for example, developing skills and work performance of instructors and officers to achieve the goals of the educational institution; and (3) the aspect of management, which focuses on educational administration, coordination, promotion, and facilitation.
การศึกษาสภาพปัจจุบัน และความต้องการจำเป็นของการบริหารจัดการ แหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่น ของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพังงา ภูเก็ต ระนอง
บทคัดย่อ บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันของการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพังงา ภูเก็ต ระนอง 2) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นของการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพังงา ภูเก็ต ระนอง รูปแบบการวิจัยเป็นเชิงสำรวจ ผู้ให้ข้อมูล ประกอบด้วย ผู้อำนวยการสถานศึกษา และรองผู้อำนวยการสถานศึกษา ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพังงา ภูเก็ต ระนอง ปีการศึกษา 2566 จำนวน 27 โรงเรียน จำนวน 88 คน ข้าราชการครู จำนวน 218 คน โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างโดยใช้วิธีการสุ่มแบบสัดส่วนและการสุ่มอย่างง่าย (Proportional random sampling) รวมทั้งสิ้น 306 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบสอบถามเพื่อการวิจัย ค่าสถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีความต้องการจำเป็น (Modified Priority Need index (PNI) ผลการวิจัยพบว่า ภาพรวมของสภาพปัจจุบันของการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพังงา ภูเก็ต ระนอง อยู่ในระดับมาก ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการส่งเสริมการใช้แหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่น รองลงมา คือ ด้านการเปิดโอกาสให้ผู้เกี่ยวข้องเข้ามามีส่วนร่วม ตามลำดับ และภาพรวมของความต้องการจำเป็นของการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพังงา ภูเก็ต ระนอง อยู่ในระดับมาก ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการส่งเสริมการใช้แหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่น และการพัฒนาบุคลากร รองลงมา คือ คือ ด้านการเปิดโอกาสให้ผู้เกี่ยวข้องเข้ามามีส่วนร่วม ตามลำดับ และลำดับความต้องการจำเป็นในการส่งเสริมการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพังงา ภูเก็ต มีค่าดัชนีในภาพรวมเท่ากับ 0.066 ด้านที่มีค่าดัชนีมากที่สุด คือ ด้านการตรวจสอบและติดตามในกระบวนการทุกขั้นตอน รองลงมา ด้านการนิเทศ กำกับ ติดตาม และประเมินผล ด้านการพัฒนา การออกแบบ และเชื่อมโยงองค์ความรู้ ตามลำดับ Abstract This survey study aimed to investigate current situation and needs of local wisdom learning resources management of basic educational institutions under the jurisdiction of the Secondary Educational Service Area Office Phangnga Phuket Ranong. The 306 key informants, selected by proportional random sampling, consisted of 88 school directors and deputy directors from 27 schools under the jurisdiction of the Secondary Educational Service Area Office Phangnga Phuket Ranong, including 218 teachers of the academic year 2023. The research instrument was questionnaires. The data were analyzed using frequency distribution, percentage, mean, standard deviation, and the Modified Priority Need Index (PNI Modified). The overall current situation of local wisdom learning resource management was at a high level. In particular, the aspect that obtained the highest average score was the promotion of using local wisdom learning resources, followed by opportunities for stakeholder participation. The overall need for managing these resources was at a high level. In particular, promoting the use of local wisdom learning resources and developing personnel obtained the highest average score, followed by opportunities for stakeholder participation. The overall PNI value for enhancing the management of local wisdom learning resources was 0.066. In particular, monitoring and evaluation of processes obtained the highest PNI value, followed by supervision, guidance, and assessment, and the development, design, and integration of knowledge.
บทบาทของพระพุทธศาสนาในประเพณีเลี้ยงแสง บ้านนาแผก เมืองอาดสะพังทอง แขวงสะหวันนะเขด สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
บทคัดย่อ บทความวิจัยนี้มี วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของประเพณีเลี้ยงแสง บ้านนาแผก เมืองอาดสะพังทอง แขวงสะหวันนะเขด สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เพื่อศึกษาความเชื่อเกี่ยวกับประเพณีเลี้ยงแสงฯ และเพื่อศึกษาบทบาทของพระพุทธศาสนาที่ปรากฏในประเพณีเลี้ยงแสงฯ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้ข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลหลัก 20 รูป/คน ผลการวิจัยพบว่า ประวัติความเป็นมาของประเพณีเลี้ยงแสงฯ เกิดมาจากความเคารพที่มีต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ภูตผี วิญญาณ เทวดา ซึ่งผูกพันอยู่กับชาวบ้านนาแผก โดยพวกเขาถือว่า วิญญาณบรรพบุรุษ (ผีปู่ตา) เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ มีอิทธิฤทธิ์เหนือมนุษย์ สามารถดลบันดาลสิ่งดีร้ายต่าง ๆ ให้เกิดขึ้นได้ มีหน้าที่ปกปักรักษาลูกหลานที่ประพฤติดีให้อยู่ดีมีความสุข, ความเชื่อเกี่ยวกับประเพณีเลี้ยงแสงฯ เกิดจากความต้องการของคนหมู่มากที่ต้องการให้มีชีวิตการเป็นอยู่ที่ดี ปราศจากอุปัทวันตราย ครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุข เป็นการปกปักรักษาป่าไม้ในบริเวณป่าผีแสงให้มีความอุดมสมบูรณ์ ชาวบ้านนาแผกยังเชื่อว่าการนับถือผีแสงทำให้การเพาะปลูกเจริญงอกงาม ได้รับผลผลิตมาก, บทบาทของพระพุทธศาสนาที่ปรากฏในประเพณีเลี้ยงแสงฯ ด้านการประนีประนอมกับความเชื่ออื่น ส่วนหนึ่งได้รับอิทธิพลมาจากศาสนาพราหมณ์-ฮินดูที่เชื่อเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือเทวดา ผีปู่ย่าตายายและพิธีกรรมที่ทำต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ส่วนบทบาทด้านการมีส่วนร่วมในพิธีกรรมของพระพุทธศาสนาที่ปรากฏในประเพณีเลี้ยงแสงฯ คือ การถวายทานเพื่ออุทิศส่วนบุญถึงดวงวิญญาณของปู่ย่าตายายหรือสรรพสัตว์โดยจัดงานอย่างครื้นเครงและถวายทานที่วัด ประเพณีเลี้ยงแสงที่บ้านนาแผกที่โดดเด่นและแตกต่างจากที่อื่น คือมีการจัดงานปีละ 2 ครั้ง คือครั้งที่ 1 จัดวันขึ้น 3 ค่ำเดือนสาม เพื่อเป็นการบอกกล่าวให้ผีแสง หรือปู่ตาได้รับรู้ว่าถึงฤดูกาลเตรียมตัวปลูกข้าวและครั้งที่ 2 จัดวันขึ้น 3 ค่ำ เดือน 6 เพื่อเป็นการบอกกล่าวว่าถึงเวลาปลูกข้าว ทำนา ทำไร่ และขอพรให้มีผลการเพาะปลูกดีและเจริญงอกงาม Abstract The purposes of this qualitative research were 1. to study the history of Liangsaeng tradition, 2. To investigate the beliefs about Liangsaeng tradition, and 3) to explore the Buddhist roles in Liangsaeng tradition, Na Phaek Village, Atsaphangthong district, Savannakhet province, People's Democratic Republic of Laos. The qualitative data were collected from documents and the interviews of 20 key informants. The findings were as follows: The history of the Liangsaeng tradition originated from respect for the sacred ghosts, spirits, and gods, that were bound to the villagers of Na Paek who believed in ancestral spirits (ghost spirits) or ghosts that used to have moral conduct or make merits in the previous life. When they die, they will be born as a deity becoming the sacred with superpowers over all human beings. They can bring about good or bad things. They also play an important role in protecting their descendants who have good conducts to live happily. The beliefs in Liangsaeng tradition originated from the desire of the public to have a good life without hindrances, and a warm family. Moreover, it was also the preservation of the forest in the Phi Saeng Forest area. Besides, the villagers of Na Phaek still believed that respecting Phi Saeng also brought about good and fruitful agriculture. In terms of Buddhist roles in Liangsaeng tradition and reconciling with other beliefs, the tradition was influenced by Brahmanism-Hinduism with belief in sacred things or gods and ancestor spirits and the ritual related to those beliefs. As for the role of participation in Buddhist rituals appearing in Liangsaeng tradition, it is the offering of alms by Na Phaek villagers to dedicate merits to the spirits of their grandparents or living beings. The villagers come together to organize the event with joy and give alms at the temple. Liangsaeng tradition at Ban Na Phaek was outstanding and different from other places. There were events twice a year, the first time was held on the third day of the waxing moon of the third lunar month to inform the Phi Saengs (or ghosts of grandparents). It was the season to prepare for rice planting. The second time was held on the third day of the waxing moon of the sixth lunar month to inform that it was time to plant rice and make a wish for good harvest results and prosperity.
องค์ความรู้และการบริบาลพระสงฆ์อาพาธตามหลักพระธรรมวินัยโดยการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในชุมชน
บทคัดย่อ บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาองค์ความรู้การบริบาลพระสงฆ์อาพาธตามหลักพระธรรมวินัย 2) เพื่อพัฒนาองค์ความรู้ด้านการบริบาลพระสงฆ์อาพาธตามหลักพระธรรมวินัยและศาสตร์ทางการแพทย์แบบองค์รวม และ 3) เพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในชุมชนในการสร้างองค์ความรู้ในการบริบาลพระสงฆ์อาพาธตามหลักพระธรรมวินัย การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เครื่องมือที่ใช้เก็บข้อมูลรวบรวมข้อมูล ได้แก่ รวบรวมข้อมูลทางเอกสาร (Document) และจากการสัมภาษณ์ ซึ่งประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ได้แก่ พื้นที่ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดลำปาง ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาสัมภาษณ์กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 23 รูปคน แบ่งออกเป็น 5 กลุ่ม ดังนี้ 1) พระสงฆ์ที่มีความรู้ด้านพระธรรมวินัย จำนวน 3 รูป 2) พระบริบาลพระสงฆ์อาพาธ จำนวน 5 รูป 3) จิตอาสา/สาธารณสุข จำนวน 5 คน 4) บุคลากรทางการแพทย์ จำนวน 5 คน 5) ผู้ดูแลผู้ป่วย จำนวน 5 คน ผลการวิจัยพบว่า 1. พระสงฆ์ทราบและเข้าใจหลักพระธรรมวินัยเป็นอย่างดี แม้ว่าพระจะปฏิบัติตามพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด แต่เมื่อร่างกายเจ็บป่วยก็จำเป็นต้องยอมรับการรักษาจากแพทย์เพื่อให้ร่างกายแข็งแรงกลับมาปฏิบัติศาสนกิจได้ เพื่อรักษาสุขภาพ เพื่อปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์ ให้ความร่วมมือต่อแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจะให้คำแนะนำและรักษาตามหลักวิชาการ เพื่อให้การรักษาได้ผลดีที่สุด และเพื่อความสะดวกในการรักษา 2. การพัฒนาองค์ความรู้การบริบาลพระสงฆ์อาพาธ มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาทักษะและความรู้ของผู้เกี่ยวข้องทุกฝ่าย อาทิ พระบริบาล, จิตอาสา, บุคลากรทางการแพทย์ และผู้ดูแลผู้ป่วย ให้ผู้เข้ารับการอบรมมีความรู้และทักษะในการดูแลพระสงฆ์อาพาธอย่างถูกวิธี ทั้งในด้านการดูแลร่างกายและจิตใจ ทำให้การดูแลพระสงฆ์อาพาธมีประสิทธิภาพมากขึ้น ทำให้ผู้ป่วยมีขวัญและกำลังใจในการรักษา การดูแลที่ได้มาตรฐาน ทำให้ผู้ป่วยได้รับการดูแลที่ตรงตามความต้องการและได้รับความพึงพอใจ 3. การมีเครือข่ายหน่วยงานในชุมชนที่ให้ความรู้และสนับสนุนการดูแลพระสงฆ์อาพาธ เป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้ผู้ดูแลมีความรู้ความเข้าใจในการบริบาลที่ถูกต้องและเหมาะสมตามหลักพระธรรมวินัย และช่วยให้ผู้ป่วยได้รับการดูแลที่เหมาะสมและมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น Abstract This qualitative research aimed to 1. Investigate the body of knowledge of caring for ailing monks according to Dhamma-Vinaya principles, 2. develop the body of knowledge in caring for ailing monks based on Dhamma-Vinaya principles and holistic medical sciences, and 3. promote community networks participation in creating knowledge for caring for ailing monks according to Dhamma-Vinaya principles. The research instruments were document data and interviews. The population used in this study was persons living in Muang district, Lampang province. The interview was conducted with 23 key informants, divided into 5 groups: 1) 3 monks with knowledge of Dhamma and Vinaya; 2) 5 monks who care for sick monks; 3) 5 volunteers and public health, 4) 5 medical personnel; and 5) 5 patient caregivers. The results were as follows: 1. The monks know and understand the principles of Dhamma-Vinaya very well. Although they strictly follow Dhamma-Vinaya, when they are physically ill, they must accept treatment from doctors to be healthy to perform religious duties. They also maintain their health, follow doctor advice, and cooperate with experts and doctors who provide advice and treatment according to academic principles to achieve successful treatment. 2. The development of knowledge in ailing monk healthcare is vital for skill and knowledge enhancement of all parties involved, including caregivers, volunteers, and medical personnel, because it allows them to acquire knowledge and skills in caring for patients physically and mentally, resulting in effective treatment. Providing confidence and standard care enables patients to receive treatment that meets their needs, resulting in their satisfaction. 3. A community network that provides knowledge and support for ailing monks' healthcare is essential to ensuring that caregivers have the necessary knowledge and expertise based on Buddhist principles. It enables ailing monks to receive proper care, resulting in a better quality of life.
กลยุทธ์การบริหารกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อส่งเสริมจิตสาธารณะของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่
บทคัดย่อ บทความวิจัยฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนากลยุทธ์การบริหารกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อส่งเสริมจิตสาธารณะของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ และ 2) เพื่อตรวจสอบกลยุทธ์การบริหารกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อส่งเสริมจิตสาธารณะของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ซึ่งมีขั้นตอนการศึกษา 2 ขั้นตอน คือ ขั้นตอนที่ 1 พัฒนากลยุทธ์การบริหารกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อส่งเสริมจิตสาธารณะของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ประชากรที่ใช้ในการศึกษา รวมจำนวนทั้งหมด 113 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ แบบสอบถามเพื่อหาจุดแข็ง จุดอ่อน โอกาส และอุปสรรค (S-W-O-T) ขั้นตอนที่ 2 ตรวจสอบกลยุทธ์การบริหารกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อส่งเสริมจิตสาธารณะของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ผู้ทรงคุณวุฒิที่ใช้ในการตรวจสอบ จำนวนทั้งหมด 9 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา แบบประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของร่างกลยุทธ์การบริหารกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อส่งเสริมจิตสาธารณะของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ผลการศึกษาสรุปได้ว่า 1) การพัฒนาร่างกลยุทธ์การบริหารกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อส่งเสริมจิตสาธารณะของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ เป็นดังนี้ ประเด็นกลยุทธ์ที่ 1 ส่งเสริมนโยบายการส่งเสริมจิตสาธารณะผ่านกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ประกอบด้วย 4 กลยุทธ์ 10 วิธีดำเนินการ ประเด็นกลยุทธ์ที่ 2 สนับสนุนพัฒนากิจกรรมการส่งเสริมจิตสาธารณะผ่านกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนของนักเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ประกอบด้วย 4 กลยุทธ์ 15 วิธีดำเนินการ และประเด็นกลยุทธ์ที่ 3 ส่งเสริมการจัดกิจกรรมส่งเสริมจิตสาธารณะผ่านกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ประกอบด้วย 2 กลยุทธ์ 6 วิธีดำเนินการ และ 2) การตรวจสอบกลยุทธ์การบริหารกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อส่งเสริมจิตสาธารณะของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ เป็นดังนี้ ประเด็นกลยุทธ์ที่ 1 ส่งเสริมนโยบายการส่งเสริมจิตสาธารณะผ่านกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ประกอบด้วย 4 กลยุทธ์ 10 วิธีดำเนินการ ผลการตรวจสอบความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด ประเด็นกลยุทธ์ที่ 2 สนับสนุนพัฒนากิจกรรมการส่งเสริมจิตสาธารณะผ่านกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนของนักเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ประกอบด้วย 4 กลยุทธ์ 15 วิธีดำเนินการ ผลการตรวจสอบความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด และประเด็นกลยุทธ์ที่ 3 ส่งเสริมการจัดกิจกรรมส่งเสริมจิตสาธารณะผ่านกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนของนักเรียนโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ ประกอบด้วย 2 กลยุทธ์ 6 วิธีดำเนินการ ผลการตรวจสอบความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด Abstract The purpose of this independent study was to 1) develop administration strategies of student development activities to promote public mind of students, and 2) evaluate administration strategies of student development activities to promote public mind of students at Kowittamrong Chiang Mai School. The study was conducted through 2 following stages. The first stage was developing administration strategies for student development activities to promote their public mind. The population used in the step was 113 people. The research instrument was the questionnaire to find strengths, weaknesses, opportunities, and threats (S-W-O-T). The second stage evaluated administration strategies of student development activities to promote their public mind by 9 experts. The research instrument was an appropriateness and feasibility evaluation form of administration strategies draft for student development activities to promote the public mind of students at Kowittamrong Chiang Mai School. The results showed that the administration strategies draft consisted of 3 main strategies: Strategy 1: Encouraging the policy of promoting students’ public mind through Kowittamrong Chiang Mai School’s student development activities, consisting of 4 sub-strategies and 10 processes; Strategy 2: Enhancing the development of public mind promotion activities through Kowittamrong Chiang Mai School’s student development activities, consisting of 4 sub-strategies and 15 processes; and Strategy 3: Encouraging the organization of students’ public mind promotion activities, consisting of 2 sub-strategies and 6 processes. The results of the appropriateness and feasibility of the administration strategies were at the highest level.
ENGLISH INSTRUCTIONAL INNOVATION FOR LISTENING AND SPEAKING SKILLS THROUGH COLLABORATIVELEARNING APPROACH
Abstract English instructional innovation for listening and speaking skills can be effectively enhanced through a collaborative learning approach. The collaborative learning approach promotes active student engagement, interaction, and cooperation, allowing learners to develop their listening and speaking abilities in a supportive and interactive environment. Key elements of this approach include group discussions, pair work and role-playing, peer feedback, collaborative projects, language exchanges, and multimedia presentations. By assigning them to research, plan, and present information orally, they can practice both listening and speaking skills while working together towards a common goal, resulting in actively engaging with the language, learning from each other, and developing their confidence and fluency required for effective English communication.
วัตถุมงคล : จากพุทธคุณสู่พุทธพาณิชย์ในสังคมไทย
บทคัดย่อ การสร้างพระเครื่องและวัตถุมงคลทางพระพุทธศาสนา เป็นการแสดงออกถึงความเคารพและยอมรับนับถือในคุณของพระรัตนตรัย ที่เป็นเสมือนสัญลักษณ์ทางศาสนา อันเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจของพุทธศาสนิกชนมาตั้งแต่สมัยอดีต ปัจจุบันท่ามกลางความเจริญของเทคโนโลยีและความเปลี่ยนแปลงทำให้ความเชื่อเรื่องวัตถุมงคลมีการเปลี่ยนไป ที่มิได้เน้นถึงการศรัทธาในคุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างเดียว แต่กลับให้ความสำคัญกับมูลค่าของวัตถุมงคลที่สร้างขึ้น จึงเกิดเป็นรูปแบบที่เรียกว่า “พุทธพาณิชย์” ปัจจุบันวัตถุมงคลต่างๆจึงเกิดขึ้นมาอย่างมากมาย ในขณะที่คุณค่าที่แท้จริงที่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ ให้ตั้งมั่นอยู่ในศีลธรรมกลับลดลง วัตถุมงคลที่สร้างขึ้นกลับมีเป้าหมายในด้านการสร้างมูลค่าทางการตลาด บทความฉบับนี้จึงสะท้อนให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของวัตถุมงคลทางพระพุทธศาสนา จากพุทธคุณสู่พุทธพาณิชย์ในสังคมปัจจุบัน ที่จะต้องใช้ศรัทธาควบคู่ไปกับการใช้ปัญญาพิจารณาตามไปด้วยเช่นกัน Abstract Creating Buddhist amulets and sacred objects is an expression of respect and acceptance of the Triple Gem, the religious symbol that has been Buddhists’ spiritual anchor since ancient times. Nowadays, the beliefs towards sacred objects have changed due to the advancement of technology and changes. People place importance on the faith in Lord Buddha's virtues and sacred objects, resulting in Buddhist commercialization. Sacred objects continue to rise in economic worth, while their true value, as spiritual anchors, is decreasing. The paper focuses on how Buddhist sacred objects changed from Buddhist values to Buddhist commerce in current society, as well as why people must view them with both faith and wisdom.
ผู้สูงวัยกับการดำเนินชีวิตตามหลักพรหมวิหาร 4 และทิศ 6
บทคัดย่อ ปัจจุบันสังคมไทยได้ก้าวสู่สังคมผู้สูงวัยอย่างเต็มรูปแบบ แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าในบริบททุกพื้นที่ของชุมชนต่าง ๆนั้นมีประชากรผู้สูงวัยมากกว่าอดีต ประกอบกับสังคมไทยมีพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาหลัก ซึ่งมีขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมที่ได้รับอิทธิพลจากหลักธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนาและใช้เป็นแนวทางในการประพฤติปฏิบัติในชีวิตประจำวัน ดังนั้น ในบทความนี้จึงได้นำเสนอประเด็นของผู้สูงวัย ได้แก่ หลักธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนาคือพรหมวิหาร 4 และทิศ 6 ในฐานะที่ผู้สูงวัยเป็นศาสนบุคคลที่เป็นองค์ประกอบของบริษัททั้ง 4 คือ ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสกและอุบาสิกา จึงมีส่วนสำคัญในการนำหลักธรรมคำสอนไปประยุกต์ใช้อย่างเหมาะสม ทั้งนี้ เพื่อให้ผู้สูงวัย รวมทั้งบุคคลและหน่วยงานต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับผู้สูงวัยได้เรียนรู้เพื่อการปรับตัวกับบริบทและการเปลี่ยนแปลงทั้งภายในตัวผู้สูงวัยเองและสิ่งแวดล้อมอย่างเหมาะสม เพื่อสร้างสรรค์และพัฒนาองค์ความรู้ต่าง ๆผสมผสานกับการปฏิบัติตามหลักธรรมคำสอนในทางพระพุทธศาสนาที่เอื้ออำนวยต่อผู้สูงวัยให้สามารถดำเนินชีวิตได้อย่างมีความสุข Abstract Currently, Thai society has fully entered the aging society. It clearly shows that in every context of various communities, there are more elderly people than in the past. In addition, Thai society has Buddhism as its main religion, which has customs, traditions, and culture influenced by the principles of Buddhist teachings and are used as guidelines for daily conduct. Therefore, this paper presents the issue of the elderly, namely the Buddhist teachings of the Four Brahmavihāras (holy abidings) and the Six Directions, as the elderly are religious persons who are part of the Four Assemblies, namely Buddhist monks (Bhikkhu), Buddhist nuns (Bhikkhuni), lay followers, and female lay followers. Therefore, it plays an important role in the application of the principles of Dharma teachings appropriately. This is to enable the elderly, including individuals and organizations related to the elderly, to learn to adapt to the context and changes within the elderly themselves and the environment appropriately. Furthermore, it has also created and developed various bodies of knowledge combined with practicing the principles of Buddhist teachings that facilitate the elderly to live happily.
ศรัทธา : วิธีการทางปัญญาเพื่อกู้วิกฤตศรัทธาในพระพุทธศาสนา
บทคัดย่อ บทความนี้ มีวัตถุประสงค์นำเสนอรูปแบบการแก้ไขปัญหาวิกฤติศรัทธาในพระสงฆ์ตามหลัก ปุคคลัปปสาทสูตร วิกฤติศรัทธาของประชาชนที่มีต่อพุทธศาสนา เพื่อเป็นแนวทางการแก้ปัญหาวิกฤติศรัทธาของพุทธบริษัททั้ง 4 ที่ควรตั้งมั่นในพระสัทธรรม ฝึกฝนอบรมตนเองโดยศึกษาสัมมาปฏิบัติพระสัทธรรมให้เข้าใจโดยถ่องแท้ ถ้าหากบุคคลมีศรัทธาที่ประกอบด้วยปัญญา กล่าวคือ ตรองให้เห็นความจริงอย่างรอบคอบก่อนค่อยเชื่อและวางใจเป็นกลางตั้งมั่นเช่นนี้ย่อมทำให้การกระทำและคำพูดไปสู่ทิศทางที่เป็นสัมมาทิฏฐิ หากมีศรัทธาเพียงอย่างเดียวที่ไม่ประกอบด้วยปัญญาจะส่งผลให้ความคิด การกระทำและคำพูดไปสู่ความทุกข์ยาก (สัทธาญาณวิปปยุต) ดังนั้น ศรัทธาที่ประกอบด้วยปัญญาเป็นเครื่องพิจารณาเนือง ๆ (สัทธาญาณสัมปยุต) คือ ความเชื่อที่ประกอบด้วยปัญญาอย่างแยบคาย (โยนิโสมนสิการ) จะเป็นเครื่องป้องกันไม่ให้ความเชื่อนั้นมืดบอดและไร้ทิศทาง (มิจฉาทิฏฐิ) ย่อมจะเกิดผลที่เกื้อกูลหนุนนำให้ไปสู่สิ่งที่ดีงามแก่บุคคลผู้นั้นและสามารถดำเนินชีวิตไปตามครรลองครองธรรมที่มีความสุขได้ Abstract This article aims to present a framework for addressing faith crises of Buddhist monks based on the principles of Paccalakkhana Sutta. It also addresses faith crises among the laity towards Buddhism to offer guidance for resolving such crises within Buddhist communities. Individuals can cultivate wisdom and discernment by firmly establishing themselves in the Dhamma and diligently practicing to understand it deeply. If they have faith combined with wisdom, which is thinking systematically and logically before believing in something, it can lead to right view (Sammàdiññhi). On the other hand, suffering (Saddhñnavipayutta) will result from their faith without wisdom, which will have a negative impact on their speaking, acting, and thinking. Therefore, faith combined with wisdom is the belief consisting of wisdom (Yonisomanasikara), regarded as the tools guarding against blind faith, leading to positive outcomes, happiness, and well-being.
แนวทางการจัดการขยะของชุมชนโดยใช้หลักเศรษฐกิจแบบหมุนเวียน
บทคัดย่อ ขยะพลาสติกเป็นขยะปิโตรเลียมที่เกิดจากทั้งภาคครัวเรือนและภาคอุตสาหกรรมที่ถูกทิ้งอยู่เป็นจำนวนมาก โดยขยะเหล่านี้ไม่สามารถย่อยสลายได้เองตามธรรมชาติและเป็นภาระในการกำจัด บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการจัดการขยะของชุมชนโดยใช้หลักเศรษฐกิจแบบหมุนเวียน ซึ่งค้นพบว่า ชุมชนมีกระบวนการ วิธีการในการจัดการขยะมูลที่ให้ความสำคัญกับทรัพยากรที่มีอยู่ด้วยกระบวนการที่ว่า “คิดก่อนใช้ ใช้แล้วใช้อีกนำกลับมาใช้ใหม่” ซึ่งก็เป็นหลักการของ 3Rs ซึ่งกระบวนการนี้มีขยะพลาสติกซึ่งมีเพียงน้อยมากที่ถูกนำกลับมาใช้อีกในลักษณะต่างๆ การนำขยะพลาสติกมาแปรรูปเป็นพลังงาน ด้วยกระบวนการไพโรไลซิส เป็นกระบวนการเปลี่ยนขยะพลาสติกเป็นน้ำมัน ด้วยความร้อนปานกลางในบรรยากาศที่ปราศจากออกซิเจนหรือมีออกซิเจนในปริมาณที่น้อยมาก ซึ่งการนำขยะพลาสติกที่เกิดขึ้นมาแปรรูปเป็นพลังงานทดแทนจะช่วยลดปัญหาได้หลายด้าน และยังเป็นวัตถุดิบพลังงานทดแทนช่วยลดปัญหาวิกฤติพลังงานได้อีกด้วย Abstract Plastic waste is petroleum waste from both households and industries that is discarded in large quantities. This waste cannot naturally decompose and is a burden for disposal. This academic paper aims to study the community's waste management approach using the circular economy principle, which found that the community has a process and method for waste management that prioritizes existing resources with the process of ‘think before using, use again, reuse’, which is the principle of the 3Rs. This process has very little plastic waste reused in various ways. The transformation of plastic waste into energy by the pyrolysis process is converting plastic waste into oil with moderate heat in atmosphere without oxygen or with very little oxygen. The transformation of plastic waste into renewable energy can help reduce problems in many aspects and is also a renewable energy raw material, leading to energy crisis reduction.
การสร้างนวัตกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชน : การเตรียมความพร้อม การมีส่วนร่วม และการพัฒนาผู้ประกอบการ
บทคัดย่อ การสร้างนวัตกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชนถือว่าเป็นสิ่งสำคัญในการพัฒนาการท่องเที่ยว ซึ่งนับได้ว่าเป็นรากฐานในการสร้างคุณค่าและความยั่งยืนแก่ทรัพยากรทางวัฒนธรรม วิถีชีวิต และทรัพยากรธรรมชาติในชุมชนท้องถิ่นนั้น ๆ ทั้งยังเป็นการยกระดับนวัตกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่ความเป็นมาตรฐานทั้งในระดับชาติและระดับสากล ถือว่าเป็นสิ่งสำคัญของการท่องเที่ยวโดยชุมชน เพราะนอกจากที่ชุมชนจะได้พัฒนาศักยภาพของตนเองและพื้นที่แล้ว ชุมชนยังได้รับความเชื่อมั่นจากผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยว และนักท่องเที่ยวอิสระ ในการรับข้อมูลและความสามารถในการรองรับของชุมชนที่ได้มาตรฐานรองรับส่งผลให้การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นการท่องเที่ยวที่มีคุณภาพ ตลอดจนเกิดประโยชน์ในมิติที่หลากหลาย อันนำไปสู่การยกระดับระบบเศรษฐกิจฐานรากของชุมชนและเป็นที่ยอมรับในระดับสากล Abstract Creating innovations in community-based tourism is a vital factor in tourism development. It is a foundation for creating value and sustainability for cultural resources, lifestyles, and natural resources in local communities. It elevates community-based tourism innovations to meet both national and international standards. It is important aspect of community-based tourism because, in addition to help communities develop their potential and areas, tourism operators and independent tourists rely on communities to provide information and support that meets tourism standards. Quality tourism evolves from community-based tourism. It benefits the community in various dimensions, including enhancing the grassroots economy and increasing international acceptance.