การส่งเสริมพฤติกรรมที่พึงประสงค์ของคนในครอบครัวด้วยการรักษาอุโบสถศีล

Abstract

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ข้อ คือ 1. เพื่อศึกษาพฤติกรรมการอยู่ร่วมกันของ ครอบครัว ชุมชนชาวพุทธในจังหวัดแพร่ 2. เพื่อส่งเสริมการอยู่ร่วมกันของครอบครัวชุมชน ชาวพุทธในจังหวัดแพร่ ด้วยการรักษาอุโบสถศีล 3. เพื่อเสนอพฤติกรรมการอยู่ร่วมกันที่พึงประสงค์ของชุมชนชาวพุทธในจังหวัดแพร่ด้วยการรักษาอุโบสถศีล เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้วิจัยกําหนดลงภาคสนามที่ชุมชนชาวพุทธใน 2 ชุมชน ได้แก่ บ้านทุ่งกวาว บ้านศรีบุญเรือง กลุ่มเป้าหมาย คือ ผู้ที่เกี่ยวข้องกับผู้รักษาอุโบสถศีล จำนวน 20 รูป/คน การได้มาโดยวิธีเจาะจง (Purposive sampling) ทำการเก็บข้อมูลภาคสนาม โดยการใช้การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง และทำการวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้มา ผลการศึกษาพบว่า

1) พฤติกรรมการอยู่ร่วมกันของครอบครัวชุมชนชาวพุทธในจังหวัดแพร่ 2 ชุมชน โดยมากเป็นผู้สูงอายุ ปัญหากระทบกระทั่งระหว่างสมาชิกในครอบครัวอยู่บ้างแต่ไม่มากนัก เมื่อพบ ปัญหาก็พยายามแก้ไขปัญหาตามหลักพุทธธรรมได้แก่หลักเบญจศีล เบญจธรรม ทิศ 6 สังคหวัตถุ 4 และสาราณียธรรม

2) ชุมชนชาวพุทธในจังหวัดแพร่ 2 ชุมชน ส่งเสริมผู้รักษาอุโบสถศีลด้วยดี กล่าวคือ คนในครอบครัวอํานวยความสะดวกกลุ่มผู้รักษาอุโบสถศีล ส่วนทางวัดก็จัดกิจกรรม เช่น สวดมนต์ แผ่ เมตตา นั่งสมาธิ เดินจงกรม ฟังเทศน์แก่กลุ่มผู้รักษาอุโบสถศีล ทำให้เกิดความสุข จิตใจสงบ อารมณ์ เบิกบานมีผลดีต่อผู้ปฏิบัติและคนรอบข้าง

3) พฤติกรรมที่พึงประสงค์ สามารถปรับได้ด้วยอุโบสถศีล ทำให้มีพฤติกรรมทางกาย สุภาพ อ่อนน้อม สำรวม พูดสุภาพ พูดคําสัตย์ น่าเชื่อถือ ด้านใจหรืออารมณ์นั้นมีความเบิกบานไม่ เครียด มองโลกอย่างรู้เท่าทันไม่ยึดติด รู้จักปล่อยวาง เข้าสังคมได้อย่างองอาจกล้าหาญ เพราะมีศีล เป็นแบบอย่างที่ดีของคนในครอบครัวและสังคม