นโยบายและยุทธศาสตร์การพัฒนาพื้นที่เชิงสร้างสรรค์แบบมีส่วนร่วมของตำบลทุ่งกวาว อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่
Keywords:
การพัฒนา, นโยบาย, การมีส่วนร่วม, พื้นที่เชิงสร้างสรรค์Abstract
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อศึกษาปัญหาและการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนตำบลทุ่งกวาว อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ 2. เพื่อพัฒนานโยบายและยุทธศาสตร์การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนตำบลทุ่งกวาว อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ 3. เพื่อเสนอนโยบายและยุทธศาสตร์ต่อประชาคมตำบลทุ่งกวาว อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ซึ่งการวิจัยครั้งนี้ รูปแบบเป็นการวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เก็บรวมรวมข้อมูลโดยวิธีสัมภาษณ์เชิงลึก (In Depth Interview) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ผู้นำท้องที่และประชาชน จำนวน 15 คน ได้แก่ นายกเทศมนตรีเทศบาลตำบล, กำนัน, ผู้ใหญ่บ้าน,ผู้ประกอบการ และประชาชน เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ การสัมภาษณ์เชิงลึก (In Depth Interview) การสนทนากลุ่มย่อย สัมภาษณ์และสนทนากลุ่ม
ผลการวิจัยพบว่า
- ผลการการวิเคราะห์ ศึกษาปัญหาและการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนตำบลทุ่งกวาว อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ จากการวิเคราะห์ SWOT สามารถนำมากำหนดทิศทางของประเด็นการพัฒนา ตำบลทุ่งกวาว โดยพบว่า ปัญหาเกี่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน ประกอบด้วย ด้านงบประมาณ ด้านสภาวะทางเศรษฐกิจ ด้านการเข้ามาของเทคโนโลยี ด้านขาดความร่วมมือของคนในชุมชน
- พัฒนานโยบายและยุทธศาสตร์การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนของตำบลทุ่งกวาว อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ผลการวิจัยพบว่า ความก้าวหน้าและนวัตกรรมของเทคโนโลยีดิจิทัล ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงรูปแบบกระบวนการ โครงสร้างทางด้านกิจกรรมทางเศรษฐกิจและสังคมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
- เสนอนโยบายและยุทธศาสตร์ต่อประชาคมตำบลทุ่งกวาว อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่. จากผลการนำเสนอ พบว่า โครงการจะต้องสอดคล้องกับความต้องการอันแท้จริงของประชาชนทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม มีวัตถุประสงค์เพื่อ แก้ปัญหาของชุมชน หรือปรับปรุงความสุข ความเจริญได้ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ส่วนข้อเสนอแนะมีดังนี้ ควรส่งเสริมให้ความรู้ใน ด้านทางเทคโนโลยี ปัจจุบันสภาวะเศรษฐกิจของประเทศไทยตกต่ำลง ทำให้ชุมชนขาดการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนพึ่งพาตนเองด้านเทคโนโลยีการผลิต
References
ขวัญกมล ดอนขวา. (2555). การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (รายงานการวิจัย. นครราชสีมา : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุนารี.
คมสันต์ บัวติ๊บ และจันทนา สุทธิจารี. (2561). การเมืองในการกำหนดนโยบายสาธารณะ : กรณีศึกษานโยบายด้านโครงสร้างพื้นฐานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอแห่งหนึ่งในเขตจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์.9(1). 1.
ณิชกานต์ บัวอินทร์ และคณะ. (2559). การพัฒนาศักยภาพชุมชนบ้านชายวัด ตำบลเสวียด อำเภอท่าฉาง จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารราชภัฎสุราษฎร์ธานี. 3(2), 207.
นฤมล อนุสนธิ์พัฒน์ และอิทธิเทพ หลีนวรัตน์. (2564). การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนพึ่งพาตนเองบนพื้นฐานชุมชนาธิปไตย.วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 8(12), 204.
ไพโรจน์ วิไลนฺช. (2557). การบริหารการสื่อสารขององค์การ การสื่อสารกับกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย. กรุงเทพฯ : สานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระครูใบฎีกาอภิชาติ พรสุทธิชัยพงศ์ และคณะ. (2565). การเสริมสร้างความเข้มแข็งของเศรษฐกิจฐานรากและยกระดับเศรษฐกิจ สังคม และสร้างความมั่นคงทางรายได้. วารสารศิลปะการจัดการ. 6(2), 932.
พฤทธิ์พงศ์ ไชยพหล และ อาแว มะแส. (2563). การประยุกต์ภูมิปัญญาท้องถิ่นเกี่ยวกับการดำรงชีพในการขับเคลื่อนการพัฒนาสู่ชุมชนเข้มแข็ง: กรณีศึกษา ชุมชนคีรีวง อำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารพัฒนาสังคม. 22(1), 48.
รังสรรค์ สิงหเลศ และศรัณยา อัตถากร. (2559). รูปแบบการพัฒนาเศรฐษกิจชุมชนเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน (ร้ายงานวิจัย). มหารสารคาม : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ลภัสรดา สหัสสพาศน์ และนรินทร์ สังข์รักษา. (2561). รูปแบบและกลยุทธ์การจัดการพื้นที่สร้างสรรค์จังหวัดเพชรบุรีตามบริบทสังคมประเทศไทย 4.0. วารสาร Veridian E-Journal, Silpakorn University ISSN 1906-3431. ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 11(2), 1056.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2024 Journal of Graduate Studies Review MCU Phrae Campus

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.


